دوستان اين يک سالي که تو اين وبلاگ نوشتم... نميدونم به چه نتيجه اي رسيدم يا حتي چه فايده اي داشت, اما نوشتم

هرچي دل تنگم خواست نوشتم... هميشه بعد هر سلام يه خداحافظي هم هست... ديگه فکر کنم نوبت ما هم رسيده که از اينجا بريم.... سرگذشت این آشیونه چی می شه، نمی دونم؟اما مثل هميشه....هر چه باداباد

...برام دعا کنيد....از همتون ممننونم که اين مدت تحملم کردين

بي تفاوت, بي هدف, بي آرزو

مي روم در چاه تاريکي فرو

عاقبت يک شب نفس گويد که: بس

وزتپيدن باز ماند نفس

مرغ کوري مي گشايد بال خويش

مي کشد جان مرا دنبال خويش

باد سردي مي وزد در باغ ياد

!!!برگ خشکي مي رود همراه باد

....ديدار به قيامت

ما مي رويم ، و آيا در پي ما ، يادي از درها خواهد گذشت ؟

ما مي گذريم ، و آيا غمي بر جاي ما ، در سايه ها خواهد نشست؟

برويم از سايه ني ، شايدجايي ، ساقه آخرين ، گل برتر را در سبد ما افكند

....

دنگ... دنگ

...دنگ...، دنگ

ساعت گيج زمان در شب عمر

مي زند پي در پي زنگ

.زهر اين فكر كه اين دم گذر است

...مي شود نقش به ديوار رگ هستي من

....دنگ...، دنگ

لحظه ها مي گذرد

.آنچه بگذشت ، نمي آيد باز

.قصه اي هست كه هرگز

...ديگرنتواند شد آغاز

خيلي وقت بود نه تو بلاگ خودم چيزي مي نوشتم نه تو بلاگ بقيه مي رفتم

شايد حالم خيلي بد بود

شايدم يه مدت واقعاً مرده بودم

نمي دونم

....فقط مي دونم صفحه ي من هنوز سياهست

خواب خواب خواب

او غنوده است

روي ماسه هاي گرم

... زير نور تند آفتاب

زندگي خوش

خداحافظ

...

هر نفس تابوت است

...تابوت لحظه ها

مي رويم ز يادها
آرام آرام
نرم نرم
مي رويم به خاکها
آرام آرام
نرم نرم


ميرسد به مشامم هر لحظه بوي خاک
آري
...آرام آرام
...نرم نرم

شايد مرگم زندگي دوباره ي کودکي باشد که پا به جهان پست ما مي گذارد

...شايد مرگم رنگ سياه اين خانه را پاك كند

... گردها را بشويد و زندگي بار ديگر نامش را پس بگيرد

...شايد مرگم شروع يک پايان باشد

ديگر سخني نمانده براي گفتن

ميروم در آغوش سکوت

تا ابد اما

...اشکهاي من مي بارند

مرگا کي به سراغم مي آيي؟؟؟

...خسته ام از انتظار